Stichting Ontmoeting met Buitenlandse Vrouwen
Vrijwilligers
Foto's rechtsboven: © 2007,See Globe, José van Poelje
De trajectbegeleider
Werkzaamheden
Taken van de trajectbegeleider zijn het houden van intake-gesprekken met buitenlandse vrouwen die Nederlands willen leren; introduceren van de lesgeefster bij de lesneemster thuis; begeleiden van verschillende leskoppels; zorgdragen voor een goede afronding van de lessen; regelmatig overleggen met de trajectcoördinator en deelnemen aan regio- en scholingsbijeenkomsten.
Tijdsinvestering
Minimaal 8 uur per week op flexibele tijdstippen.
Gevraagd
Je vindt het leuk om kennis te maken met vrouwen en hun gezinnen uit andere culturen en je staat open voor andere culturen en verschillende levensopvattingen.
Je bent in staat lesgeefsters te begeleiden en zelfstandig te werken.
Het OBV werkt uitsluitend met vrouwen.
Je bent bereid om je minimaal 10 maanden tot een jaar in te zetten voor het OBV.
Op het formulier voor de lesaanvraag staan twee namen, moeder en dochter. De dochter doet het woord in gebrekkig Engels. Moeder zit er ineengedoken en verlegen bij. Als ik het woord tot haar richt, kijkt ze haar dochter hulpeloos aan. Er staat verdriet in haar blauwe ogen, veel verdriet.
De dochter komt niet in aanmerking voor les van het OBV. Ze is in Irak, hun land van herkomst, al te hoog opgeleid en vindt haar weg wel. Als ze haar Nederlands goed beheerst, wil ze medicijnen gaan studeren. Ze zegt dat haar moeder erg graag Nederlands wil leren. Haar vader spreekt wel goed Nederlands, maar is invalide en kan niet altijd met haar moeder meegaan. Ze maakt zich zorgen om haar moeder.
Ze maken indruk op mij. De dochter vanwege haar rustige, zekere manier van doen, de moeder door haar hulpeloosheid en haar schaamte dat ze onze taal niet spreekt..... Omdat de dochter wil verhuizen en mij niet duidelijk is of haar ouders meegaan, bel ik nog eens. Ik krijg haar vader aan de telefoon. Ze wonen nog in Den Haag en zijn vrouw wil erg graag Nederlandse les.
Ik ga nogmaals bij hen op bezoek. De man is thuis en heeft de voordeur op de galerij al op een kier gezet. We moeten om de grote, elektrische rolstoel heen manoeuvreren om binnen te komen. Hij zit in een kleinere rolstoel die hij behendig door het huis rijdt. Hij is blij dat we er zijn, maakt thee voor ons en zegt dat zijn vrouw wel zo zal komen, ze is naar de tandarts.
Intussen vertelt hij honderduit. Hij heeft gestudeerd in Duitsland, is daar gepromoveerd. In Irak hadden ze een groot huis en alles wat ze zich maar wensen konden. Op een dag was het voorbij, vertelt hij. Ze moesten vluchten, blijkbaar halsoverkop. Het duurde acht jaar, voordat ze twee van hun zonen weer zagen.
Ik heb niet de moed te vragen wat er precies gebeurd is. Ik vraag hem hoe het met zijn dochter gaat. Hij glimt van trots als hij vertelt dat ze heel goede cijfers haalt bij de lessen Nederlands, dat ze twee dagen in de week als vrijwilliger werkt in het verzorgingshuis aan de overkant. Mijn dochter is een geëmancipeerde vrouw, zegt hij.
Ze komt thuis, begroet mij vriendelijk, gaat dan haar gang in het rommelige huis waar overal was ligt te drogen. Intussen laat hij zijn map met gehonoreerde octrooiaanvragen zien. Ik ben bij een uitvinder op bezoek! Hij kan niet stilzitten, zegt hij.
Voorzichtig breng ik het gesprek op zijn vrouw, hoe gaat het met haar? Hij formuleert zorgvuldig: mijn vrouw heeft veel verdriet om de kinderen, ze moet veel huilen. Ze krijgt hulp van de geestelijke gezondheidszorg en hun dochter doet veel voor haar.
Uit zijn verhaal begrijp ik dat ze nog steeds niet al hun kinderen terug hebben gevonden. Weer ontbreekt mij de moed om door te vragen. Maar hij vertelt ook dat ze naar Nederlands les bij een reguliere instelling ging, maar dat ze het daar niet volhield. Ze moest te vaak huilen en verstoorde daardoor de lessen.
Maar sinds kort, zegt hij, gaat ze naar Yasmin en daar krijgt ze Neder-landse les. Ik schrik! Een onverwachte wending, daar had ik niet op gerekend. Ik was van plan een lesgeefster in te zetten! Ik vertel hem voorzichtig dat zijn vrouw in dat geval niet (meer) in aanmerking komt voor thuisles. Ik krijg het er warm van..... Dan komt ze thuis, de vrouw om wie het gaat. Ze begroet ons vriendelijk. Nog steeds lees ik verdriet in haar ogen.
Maar er is meer: moed, nieuwsgierigheid. Ze luistert aandachtig en probeert in het Nederlands mijn vragen te beantwoorden. Het zijn wijze mensen en ze begrijpen dat we nu geen thuisles meer kunnen aanbieden. We worden hartelijk bedankt voor alle moeite die gedaan is.
Diep onder de indruk loop ik de trappen af naar beneden, het is laat geworden. Het is een bijzondere familie. Ik bewonder deze mensen om hun moed en wens ze alle goeds toe. Ik zal ze zeker nog eens gaan bezoeken.
Ik voel me rijk en bevoorrecht dat ik in een vrij land woon, maar ook omdat ik dit werk doe en daardoor in contact kom met zoveel interessante, moedige mensen.
Trajectbegeleider Gery van der Vlies
Taken van de trajectbegeleider zijn het houden van intake-gesprekken met buitenlandse vrouwen die Nederlands willen leren; introduceren van de lesgeefster bij de lesneemster thuis; begeleiden van verschillende leskoppels; zorgdragen voor een goede afronding van de lessen; regelmatig overleggen met de trajectcoördinator en deelnemen aan regio- en scholingsbijeenkomsten.
Tijdsinvestering
Minimaal 8 uur per week op flexibele tijdstippen.
Gevraagd
Je vindt het leuk om kennis te maken met vrouwen en hun gezinnen uit andere culturen en je staat open voor andere culturen en verschillende levensopvattingen.
Je bent in staat lesgeefsters te begeleiden en zelfstandig te werken.
Het OBV werkt uitsluitend met vrouwen.
Je bent bereid om je minimaal 10 maanden tot een jaar in te zetten voor het OBV.
Ervaring van een vrijwilligster
"Zoveel interessante, moedige mensen"Op het formulier voor de lesaanvraag staan twee namen, moeder en dochter. De dochter doet het woord in gebrekkig Engels. Moeder zit er ineengedoken en verlegen bij. Als ik het woord tot haar richt, kijkt ze haar dochter hulpeloos aan. Er staat verdriet in haar blauwe ogen, veel verdriet.
De dochter komt niet in aanmerking voor les van het OBV. Ze is in Irak, hun land van herkomst, al te hoog opgeleid en vindt haar weg wel. Als ze haar Nederlands goed beheerst, wil ze medicijnen gaan studeren. Ze zegt dat haar moeder erg graag Nederlands wil leren. Haar vader spreekt wel goed Nederlands, maar is invalide en kan niet altijd met haar moeder meegaan. Ze maakt zich zorgen om haar moeder.
Ze maken indruk op mij. De dochter vanwege haar rustige, zekere manier van doen, de moeder door haar hulpeloosheid en haar schaamte dat ze onze taal niet spreekt..... Omdat de dochter wil verhuizen en mij niet duidelijk is of haar ouders meegaan, bel ik nog eens. Ik krijg haar vader aan de telefoon. Ze wonen nog in Den Haag en zijn vrouw wil erg graag Nederlandse les.
Ik ga nogmaals bij hen op bezoek. De man is thuis en heeft de voordeur op de galerij al op een kier gezet. We moeten om de grote, elektrische rolstoel heen manoeuvreren om binnen te komen. Hij zit in een kleinere rolstoel die hij behendig door het huis rijdt. Hij is blij dat we er zijn, maakt thee voor ons en zegt dat zijn vrouw wel zo zal komen, ze is naar de tandarts.
Intussen vertelt hij honderduit. Hij heeft gestudeerd in Duitsland, is daar gepromoveerd. In Irak hadden ze een groot huis en alles wat ze zich maar wensen konden. Op een dag was het voorbij, vertelt hij. Ze moesten vluchten, blijkbaar halsoverkop. Het duurde acht jaar, voordat ze twee van hun zonen weer zagen.
Ik heb niet de moed te vragen wat er precies gebeurd is. Ik vraag hem hoe het met zijn dochter gaat. Hij glimt van trots als hij vertelt dat ze heel goede cijfers haalt bij de lessen Nederlands, dat ze twee dagen in de week als vrijwilliger werkt in het verzorgingshuis aan de overkant. Mijn dochter is een geëmancipeerde vrouw, zegt hij.
Ze komt thuis, begroet mij vriendelijk, gaat dan haar gang in het rommelige huis waar overal was ligt te drogen. Intussen laat hij zijn map met gehonoreerde octrooiaanvragen zien. Ik ben bij een uitvinder op bezoek! Hij kan niet stilzitten, zegt hij.
Voorzichtig breng ik het gesprek op zijn vrouw, hoe gaat het met haar? Hij formuleert zorgvuldig: mijn vrouw heeft veel verdriet om de kinderen, ze moet veel huilen. Ze krijgt hulp van de geestelijke gezondheidszorg en hun dochter doet veel voor haar.
Uit zijn verhaal begrijp ik dat ze nog steeds niet al hun kinderen terug hebben gevonden. Weer ontbreekt mij de moed om door te vragen. Maar hij vertelt ook dat ze naar Nederlands les bij een reguliere instelling ging, maar dat ze het daar niet volhield. Ze moest te vaak huilen en verstoorde daardoor de lessen.
Maar sinds kort, zegt hij, gaat ze naar Yasmin en daar krijgt ze Neder-landse les. Ik schrik! Een onverwachte wending, daar had ik niet op gerekend. Ik was van plan een lesgeefster in te zetten! Ik vertel hem voorzichtig dat zijn vrouw in dat geval niet (meer) in aanmerking komt voor thuisles. Ik krijg het er warm van..... Dan komt ze thuis, de vrouw om wie het gaat. Ze begroet ons vriendelijk. Nog steeds lees ik verdriet in haar ogen.
Maar er is meer: moed, nieuwsgierigheid. Ze luistert aandachtig en probeert in het Nederlands mijn vragen te beantwoorden. Het zijn wijze mensen en ze begrijpen dat we nu geen thuisles meer kunnen aanbieden. We worden hartelijk bedankt voor alle moeite die gedaan is.
Diep onder de indruk loop ik de trappen af naar beneden, het is laat geworden. Het is een bijzondere familie. Ik bewonder deze mensen om hun moed en wens ze alle goeds toe. Ik zal ze zeker nog eens gaan bezoeken.
Ik voel me rijk en bevoorrecht dat ik in een vrij land woon, maar ook omdat ik dit werk doe en daardoor in contact kom met zoveel interessante, moedige mensen.
Trajectbegeleider Gery van der Vlies
