Stichting Ontmoeting met Buitenlandse Vrouwen
De organisatie OBV
Foto's rechtsboven: © 2007,See Globe, José van Poelje
Foto in tekst: © 2007, OBV
Doelgroep
De redenen voor vrouwen om thuisles aan te vragen
zijn heel divers. De vrouwen hebben gemeen dat zij erg geïsoleerd
leven. Vrouwen die niet naar buiten kunnen, vormen veruit de grootste
groep.
Het gaat hier om vrouwen die zelf psychische en/of lichamelijke klachten hebben of moeten zorgen voor een ziek gezinslid, meestal een kind of een echtgenoot. Ook is er een groep vrouwen die door de zorg voor een groot gezin niet aan een intensieve taalcursus buitenshuis kan deelnemen.
Daarnaast zijn er vrouwen die niet goed naar buiten durven. Zij zijn bijvoorbeeld getraumatiseerd door wat zij in het land van herkomst hebben meegemaakt of bang om in de nieuwe omgeving letterlijk en figuurlijk ''de weg kwijt te raken".
Ook komt het voor dat vrouwen niet naar buiten mogen van
hun echtgenoot of andere familieleden en daarom aangewezen zijn op thuisles.
Voor oudere migrantenvrouwen geldt dat zij vaak zelf de noodzaak niet zagen om Nederlandse les te volgen omdat man en kinderen voor hen het woord deden. Velen van hen verkeren inmiddels in de situatie dat de man is overleden en de kinderen het huis uit zijn.
Zij realiseren zich nu pas dat ze totaal geen weg weten in de Nederlandse samenleving, maar vinden de stap naar bijvoorbeeld vier keer per week les op het ROC (Regionaal Opleidingscentrum) nog wel heel groot. Het gaat hier meestal om analfabete vrouwen die niet of nauwelijks naar school zijn geweest.
De achtergrond van de doelgroep is erg gevarieerd en is het opleidingsniveau uiteenlopend. Het niveau, tempo en de inhoud van de lessen worden hier op aangepast. Er wordt ook rekening gehouden met wat de lesneemster wil leren en in de praktijk kan gebruiken.
Het OBV biedt deze vrouwen thuisles of een coachingstraject op maat.
Lees op de volgende pagina twee voorbeeldsituaties van lesneemsters.
Het gaat hier om vrouwen die zelf psychische en/of lichamelijke klachten hebben of moeten zorgen voor een ziek gezinslid, meestal een kind of een echtgenoot. Ook is er een groep vrouwen die door de zorg voor een groot gezin niet aan een intensieve taalcursus buitenshuis kan deelnemen.
Daarnaast zijn er vrouwen die niet goed naar buiten durven. Zij zijn bijvoorbeeld getraumatiseerd door wat zij in het land van herkomst hebben meegemaakt of bang om in de nieuwe omgeving letterlijk en figuurlijk ''de weg kwijt te raken".
Ook komt het voor dat vrouwen niet naar buiten mogen van
hun echtgenoot of andere familieleden en daarom aangewezen zijn op thuisles.Voor oudere migrantenvrouwen geldt dat zij vaak zelf de noodzaak niet zagen om Nederlandse les te volgen omdat man en kinderen voor hen het woord deden. Velen van hen verkeren inmiddels in de situatie dat de man is overleden en de kinderen het huis uit zijn.
Zij realiseren zich nu pas dat ze totaal geen weg weten in de Nederlandse samenleving, maar vinden de stap naar bijvoorbeeld vier keer per week les op het ROC (Regionaal Opleidingscentrum) nog wel heel groot. Het gaat hier meestal om analfabete vrouwen die niet of nauwelijks naar school zijn geweest.
De achtergrond van de doelgroep is erg gevarieerd en is het opleidingsniveau uiteenlopend. Het niveau, tempo en de inhoud van de lessen worden hier op aangepast. Er wordt ook rekening gehouden met wat de lesneemster wil leren en in de praktijk kan gebruiken.
Het OBV biedt deze vrouwen thuisles of een coachingstraject op maat.
Lees op de volgende pagina twee voorbeeldsituaties van lesneemsters.
