Stichting Ontmoeting met Buitenlandse Vrouwen
Vrijwilligers
Foto's rechtsboven: © 2007,See Globe, José van Poelje
De thuislesgeefster
Werkzaamheden
Als thuislesgeefster geef je Nederlandse les bij een buitenlandse vrouw aan huis. Tijdens de lessen staat het spreken centraal en het contact tussen de vrijwilligster en de lesneemster is erg belangrijk.
Je behandelt onderwerpen uit het dagelijks leven, zoals boodschappen doen, gezondheid en kinderen.
Je bereidt zelfstandig de lessen voor aan de hand van lesmateriaal van het OBV.
Afhankelijk van de situatie van de lesneemster is het mogelijk tijdens de les activiteiten buitenshuis te ondernemen, zoals samen naar de bibliotheek gaan.
Tijdsinvestering
Een dagdeel per week op een moment dat voor jou en de lesneemster goed uitkomt.
Gevraagd
Je vindt het leuk om in contact te komen met buitenlandse vrouwen en je staat open voor andere culturen en verschillende levensopvattingen.
Je beheerst de Nederlandse taal goed en het lijkt je leuk om deze kennis een op een over te dragen.
Het OBV werkt uitsluitend met vrouwen. Je bent bereid om je minimaal 10 maanden tot een jaar in te zetten voor het OBV.
Wat kan je voor ervaring noteren als je zomaar als lesgeefster bij allerlei vrouwen mag binnenkomen? Er wordt je veel toevertrouwd en er wordt ook wat van je verwacht. Bescheidenheid is hier wel op z'n plaats.
Mooi is het kennis te maken met een andere cultuur dan waar je zelf in staat. Daarbij is de hartelijkheid en de vriendschap die je mag ontvangen buitengewoon, dat was althans bij mij zo.
Ik mocht onder leiding van een wijkcontactvrouw beginnen in een Marokkaans gezin met zes kinderen van 3 tot 16 jaar. De moeder was analfabete en was afhankelijk van haar oudste zoon. Zij woonden in een huis met woonkamer, keuken, toilet en zolder, waar de hele familie moest slapen.
Ik heb daar geleerd hoe een mens zich moet behelpen als hij zo maar ergens in een vreemd land komt wonen zonder kennis van taal en gewoonten. Ik mag zeggen dat deze mensen mijn vrienden zijn geworden. De kinderen noemden mij: 'Witte oma'.
Ik heb de moeder anderhalf jaar lesgegeven. Kende zij toen Nederlands? Wel nee, zij had haar handen vol aan het gezin en van het huiswerk dat ik wel eens opgaf, kwam nooit iets terecht, geen tijd.
Maar zij wist uiteindelijk wel hoe ze naar de bank moest. Ook ben ik wel eens mee geweest naar het ziekenhuis. Als er een handtekening gezet moest worden dan was dat een rondje met een streepje er door, dat staat ook op haar paspoort. Maar na een jaar kon ze haar naam schrijven.
Het vasthouden van een pen was al een probleem, omdat ze nog nooit had geschreven. Na anderhalf jaar is het gezin verhuisd naar een grotere nieuwbouwwoning, wat waren zij blij. Onlangs ben ik op het huwelijksfeest van de zoon geweest. Het was geweldig. Iedereen had plezier en droeg prachtige kleding. De vrouwen en mannen waren in aparte ruimtes. Er was lekker eten; met vijf of zes mensen aan tafel en allemaal met de handen uit één schaal eten!
Is altijd alles leuk? Nee, er waren ook gezinnen waarvan de man geen werk had of invalide was. Soms was er weinig geld. Kleine kinderen leren niet spelen en vervelen zich als moeder les krijgt.
Als ik wel eens speelgoed mee nam, werd het boven op de kast gezet en kreeg ik het weer terug als ik wegging. Toen heb ik een bal meegenomen en met moeder en kind gebald en daarbij gebruikte ik eenvoudige zinnen die moeder moest nazeggen.
Het vraagt veel geduld en aanpassing aan de situatie. Ik heb aan negen vrouwen thuisles gegeven en ook twee maal groepsles gegeven. Het is eenmaal voorgekomen dat ik mijn wijkcontactvrouw heb gebeld over een vrouw met wie ik niet meer verder kon, ook dat moet je accepteren.
Het laatste adres waar ik ben geweest, was ook heel bijzonder. Toen ik afscheid nam hadden we beiden tranen in de ogen. Daarvoor had ik een vrouw wiens man was overleden. Zij deed nooit boodschappen en kwam zelden buiten. Ik vroeg haar wat zij wilde leren. Zij wees naar de telefoon en naar haar portemonnee.
Na anderhalf jaar kon zij bellen, eenvoudige boodschappen benoemen en met geld omgaan, helaas kwam toen de euro.
Ik ben heel blij dat ik 15 jaar geleden op het spoor van het OBV ben gekomen. Natuurlijk vraagt het tijd en soms inspanning. Maar wat ik ervoor terug heb gekregen gaf me voldoening en plezier!
Thuislesgeefster Ans van Haarlem
Als thuislesgeefster geef je Nederlandse les bij een buitenlandse vrouw aan huis. Tijdens de lessen staat het spreken centraal en het contact tussen de vrijwilligster en de lesneemster is erg belangrijk.
Je behandelt onderwerpen uit het dagelijks leven, zoals boodschappen doen, gezondheid en kinderen.
Je bereidt zelfstandig de lessen voor aan de hand van lesmateriaal van het OBV.
Afhankelijk van de situatie van de lesneemster is het mogelijk tijdens de les activiteiten buitenshuis te ondernemen, zoals samen naar de bibliotheek gaan.
Tijdsinvestering
Een dagdeel per week op een moment dat voor jou en de lesneemster goed uitkomt.
Gevraagd
Je vindt het leuk om in contact te komen met buitenlandse vrouwen en je staat open voor andere culturen en verschillende levensopvattingen.
Je beheerst de Nederlandse taal goed en het lijkt je leuk om deze kennis een op een over te dragen.
Het OBV werkt uitsluitend met vrouwen. Je bent bereid om je minimaal 10 maanden tot een jaar in te zetten voor het OBV.
Ervaring van een vrijwilligster
"15 Jaar lesgeven bij het OBV!"Wat kan je voor ervaring noteren als je zomaar als lesgeefster bij allerlei vrouwen mag binnenkomen? Er wordt je veel toevertrouwd en er wordt ook wat van je verwacht. Bescheidenheid is hier wel op z'n plaats.
Mooi is het kennis te maken met een andere cultuur dan waar je zelf in staat. Daarbij is de hartelijkheid en de vriendschap die je mag ontvangen buitengewoon, dat was althans bij mij zo.
Ik mocht onder leiding van een wijkcontactvrouw beginnen in een Marokkaans gezin met zes kinderen van 3 tot 16 jaar. De moeder was analfabete en was afhankelijk van haar oudste zoon. Zij woonden in een huis met woonkamer, keuken, toilet en zolder, waar de hele familie moest slapen.
Ik heb daar geleerd hoe een mens zich moet behelpen als hij zo maar ergens in een vreemd land komt wonen zonder kennis van taal en gewoonten. Ik mag zeggen dat deze mensen mijn vrienden zijn geworden. De kinderen noemden mij: 'Witte oma'.
Ik heb de moeder anderhalf jaar lesgegeven. Kende zij toen Nederlands? Wel nee, zij had haar handen vol aan het gezin en van het huiswerk dat ik wel eens opgaf, kwam nooit iets terecht, geen tijd.
Maar zij wist uiteindelijk wel hoe ze naar de bank moest. Ook ben ik wel eens mee geweest naar het ziekenhuis. Als er een handtekening gezet moest worden dan was dat een rondje met een streepje er door, dat staat ook op haar paspoort. Maar na een jaar kon ze haar naam schrijven.
Het vasthouden van een pen was al een probleem, omdat ze nog nooit had geschreven. Na anderhalf jaar is het gezin verhuisd naar een grotere nieuwbouwwoning, wat waren zij blij. Onlangs ben ik op het huwelijksfeest van de zoon geweest. Het was geweldig. Iedereen had plezier en droeg prachtige kleding. De vrouwen en mannen waren in aparte ruimtes. Er was lekker eten; met vijf of zes mensen aan tafel en allemaal met de handen uit één schaal eten!
Is altijd alles leuk? Nee, er waren ook gezinnen waarvan de man geen werk had of invalide was. Soms was er weinig geld. Kleine kinderen leren niet spelen en vervelen zich als moeder les krijgt.
Als ik wel eens speelgoed mee nam, werd het boven op de kast gezet en kreeg ik het weer terug als ik wegging. Toen heb ik een bal meegenomen en met moeder en kind gebald en daarbij gebruikte ik eenvoudige zinnen die moeder moest nazeggen.
Het vraagt veel geduld en aanpassing aan de situatie. Ik heb aan negen vrouwen thuisles gegeven en ook twee maal groepsles gegeven. Het is eenmaal voorgekomen dat ik mijn wijkcontactvrouw heb gebeld over een vrouw met wie ik niet meer verder kon, ook dat moet je accepteren.
Het laatste adres waar ik ben geweest, was ook heel bijzonder. Toen ik afscheid nam hadden we beiden tranen in de ogen. Daarvoor had ik een vrouw wiens man was overleden. Zij deed nooit boodschappen en kwam zelden buiten. Ik vroeg haar wat zij wilde leren. Zij wees naar de telefoon en naar haar portemonnee.
Na anderhalf jaar kon zij bellen, eenvoudige boodschappen benoemen en met geld omgaan, helaas kwam toen de euro.
Ik ben heel blij dat ik 15 jaar geleden op het spoor van het OBV ben gekomen. Natuurlijk vraagt het tijd en soms inspanning. Maar wat ik ervoor terug heb gekregen gaf me voldoening en plezier!
Thuislesgeefster Ans van Haarlem
